A jazz vocalist from near Kielce, currently based in Warsaw, whose work is shaped by a deep sensitivity to sound, image, and language. She studies jazz vocal with Iza Zając at the Fryderyk Chopin State Music School in Warsaw, holds a degree in Portuguese Studies, and is currently studying Philosophy at the University of Warsaw.
As a member of Palmowska/Gach/Dybka Trio, she won the CEA National Music Competition in the Jazz Ensembles category. Her artistic imagination draws on arthouse cinema, which she writes about as an editor for Pełna Sala, as well as on the literature of Gombrowicz and Proust and the unsettling intensity of Francis Bacon’s painting.
Inspired by artists such as Brad Mehldau, Shirley Horn, Tomasz Stańko, and Bill Evans, she creates music that reflects both intellectual curiosity and emotional directness. Although she is close to the tradition of songs carried by words, her original work seeks a form of expression in which emotion can speak for itself.
Julia Palmowska to wokalistka jazzowa pochodząca z okolic Kielc, obecnie związana z warszawską sceną muzyczną. Jej twórczość wyrasta z wyjątkowej wrażliwości na dźwięk, obraz i słowo, a inspiracje czerpie nie tylko z muzyki, lecz także z literatury, filozofii i kina. Studiuje wokalistykę jazzową pod kierunkiem Izy Zając w Państwowej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jest absolwentką portugalistyki, a obecnie studiuje filozofię na Uniwersytecie Warszawskim.
Jako członkini Palmowska/Gach/Dybka Trio zdobyła pierwszą nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Muzycznym CEA w kategorii zespołów jazzowych. Jej wyobraźnię artystyczną kształtuje kino arthouse’owe, o którym pisze jako redaktorka magazynu filmowego „Pełna Sala”, a także literatura Witolda Gombrowicza i Marcela Prousta oraz pełne napięcia malarstwo Francisa Bacona.
Inspiruje się twórczością takich artystów jak Brad Mehldau, Shirley Horn, Tomasz Stańko czy Bill Evans. W swojej muzyce łączy intelektualną dociekliwość z emocjonalną szczerością, tworząc przestrzeń dla refleksji, ale też bezpośredniego doświadczenia. Choć bliska jest jej tradycja piosenek opartych na słowie, w autorskiej twórczości poszukuje języka, w którym emocje mogą wybrzmieć samodzielnie – bez potrzeby dodatkowych wyjaśnień.